گلايه از طنز نويس

كيومرث منشي زاده ميگويد: (اين روزها هر وقت كسي مي خواهد برايم طنزي بخواند چشمانم را مي بندم و منتظر مي شوم تا ركيك ترين كلمات و اروتيك ترين تصاوير و زشت ترين الفاظ را از او بشنوم.گويي كه انگار هر كس زبان به فحش نگشايد طنز نويس نيست).اين را گفتم تا بگويم امروز آنچه كه بيش از هر خطر ديگري طنز را تهديد مي كند همانا هزل و هجو و سمت سو گرفتن نويسندگان و شاعران به سوي اين گونه نوشتن و دوري از طنز فخيمه و طنز به معناي واقعي طنز است.

بعد از فضاي بوجود آمده در سال 76 كه موجب آزادي  گسترده در مطبوعات گرديد و زمينه هاي باز نقد و ابراز نظر هاي سياسي مذهبي و اجتماعي را فراهم آورد طنز هم كمي بي پروا شد از آنچه طنز گل آقايي مي گفتند فاصله گرفت و زبان تند تري را به نقد مسائل گشود و مضمون سياست و بازي هاي پشت پرده را بيش از هر مضمون ديگري براي خود برگزيد. در ميان سيد ابراهيم نبوي بيش از هر فرد ديگري مروج و تعريف كننده اين نوع طنز بود. نبوي نوشت و بي پروا و آشكار طنز نوشت.قلمش مورد توجه و تقليد قرار گرفت و تاثير گذار شد و خاص و عام آنرا پسنديدند. اما همين سيد ابراهيم نبوي كه روزگاري معرف طنز به معناي عالي طنز بود امروز جوري ديگري مي نويسد كه شايد باز اقبال عمومي داشته باشد ولي براي من طنز نويس و ديگر طنز نويسان طعم ديگري دارد.اگر نگاهي به آنچه وي در مدت انتخابات در سايت هاي گوناگون نوشته است بياندازيم خواهيم ديد كه نوشته هاي وي چه باري از هزل و هجو را در خود نهفته دارد و وي چگونه در پرداختن به مسائل روز و افراد چهره سياست اخلاق را زير پا گذاشته بي محابا آنان را دم تيغ صفات و الفاظ زشت گذرانده است و ....................

البته اين نوشته به خاطر طرفداري از فرد يا افرادي كه نبوي به آنان عنايت داشته نيست ( به همين علت اين نوشته را قبل از شمارش آراي نهايي مي نویسم) بلكه به خاطر اين است كه من نگرانم از آينده طنز و از كشيده شدن طنز به ورطه هاي مسموم هزل و هجو چرا كه اعتقاد  دارم ساحت طنز ساحت مقدسي است و قدرت طنز پرداز در حقيقت پرداختن به مسائل است فارغ از جانب داري و عصبانيت و جبهه گيري.البته منكر اين نيستم كه هزل و هجو هم گاهي خود سلاحي است براي طرح يك موضوع ولي سوال من اين است كه آيا بايد از هزل و هجو به اين گستردگي و لگام گسيخته گي استفاده كرد؟ و متعجم از اينكه چرا نبوي كه خود نوشتن در شرايط اختناق و سخت گيري را  تجربه كرده بايد چنين بنويسد و چنين بنگارد؟ آيا نبايد از چنين نويسنده اي بيشتر انتظار طنز نويسي داشت تا هزل و هجو؟

بهر حال اميدوارم كه اين گونه نگارش حاصل دوره اي خاص باشد و نبوي اينگونه بر قشر طنز نويس و جوان تاثير گذار نباشد.

 

 

 

در همين راستا بخوانيد از وغيره.

 

  
نویسنده : رضا ; ساعت ۱٢:٥۸ ‎ق.ظ روز شنبه ٤ تیر ،۱۳۸٤